Kwa miongo kadhaa, wakati ulimwengu ukitazama nguvu ya ndege za kivita angani, Iran imekuwa ikijenga mtandao mkubwa na wa kisasa wa kijeshi uliopenya ndani ya ardhi na kuta za milima, maarufu kama "Missile Cities."
Vituo hivi vya siri vimechimbwa umbali wa mita 30 hadi 80 kwenda chini na kusambaa kwa makumi ya kilomita, vikiwa vimeundwa kuhimili mashambulizi makali ya mabomu mazito ya anga (bunker-busters).
Ndani ya mahandaki hayo yaliyoimarishwa kwa zege na chuma, kuna maelfu ya makombora ya masafa marefu kama Ghadr na Emad yanayoweza kupiga malengo hadi umbali wa kilomita 2,000, pamoja na mamia ya ndege zisizo na rubani (drones) za Shahed na Arash, zote zikiwa tayari kurushwa wakati wowote kupitia mifumo ya siri ya kurushia iliyounganishwa na barabara za chini kwa chini.
Mkakati huu wa Iran wa "asymmetric warfare" haujaishia kwenye makombora pekee, bali umehama hadi angani na baharini kupitia vituo kama Oghab 44, ambapo ndege za kivita kama F-14 Tomcat hufanyiwa matengenezo na kurushwa kutokea ndani ya milima karibu na Mlango-Bahari wa Hormuz.
Baharini, Iran hutumia mbinu ya "mosquito fleet" yenye boti ndogo za kasi zinazoweza kushambulia meli kubwa na kujificha kwenye kuta za pwani.
Wakati mifumo ya ulinzi ya mataifa ya Magharibi ikitumia mamilioni ya dola kuzuia droni za gharama nafuu, Iran imeendelea kuimarisha ghala lake la makombora yanayokadiriwa kufikia 80,000, huku ikiweka vituo feki (decoys) ili kupoteza ramani za satelaiti za adui.
Mfumo huu mzima unadhihirisha mpango wa muda mrefu wa Iran wa kuhakikisha uwezo wake wa kulipiza kisasi unabaki salama hata kama nchi hiyo itashambuliwa kwa kiwango kikubwa kiasi gani.
