​Kombora linalotoka Isfahan,Iran halikabiliani tu na nchi moja, bali na muungano wa kijeshi wa kimataifa:

tarehe

 



​Nje ya Anga (Space): Mifumo kama Arrow-3 inajaribu kuzuia hatari kabla hata haijaingia tena kwenye angahewa.


​Anga ya kati hapa kuna ushirikiano wa ndege za kivita za kisasa (F-35, Typhoon, Rafale) na meli za kivita za Marekani (Aegis Destroyers).

​Ulinzi wa Ndani: Mifumo ya Arrow-2, David’s Sling, na mwisho kabisa Iron Dome inayolinda maeneo mahususi.

​Ulinganifu wa Gharama na Teknolojia

​Pointi yako kuhusu asili ya makombora haya ni muhimu sana. Kuna tofauti kubwa ya kiuchumi na kiufundi:


​ Iran imefanikiwa kutengeneza makombora haya kwa kutumia rasilimali na utafiti wa ndani (Domestic technology), jambo linaloipa uwezo wa kuzalisha kwa wingi.



​Gharama ya kombora moja la kuzuia (Interceptor) kama Arrow-3 ni mamilioni ya dola, ambayo ni mara nyingi zaidi ya gharama ya kutengeneza kombora la balistiki lenyewe.

Mafanikio ya Kimkakati

​Unaposema kuwa kufika kwa makombora haya kwenye lengo ni "mafanikio makubwa," unagusia dhana ya "Saturation Attack"

 (Shambulio la kufurika). 


Lengo la Iran mara nyingi si tu kulipua, bali ni kuzidisha uwezo wa mifumo ya ulinzi (overwhelmed the system).


 Ikiwa makombora machache yanapenya licha ya ulinzi huo wote:

Inathibitisha kuwa hakuna mfumo wa ulinzi duniani ulio kamilifu kwa 100%.


​Inatuma ujumbe wa kisaikolojia na kijeshi kuhusu uwezo wa Iran wa kufika popote inapotaka.

Ukweli wa Kiufundi: Hii ni "vita ya kuchoshanas" (War of Attrition). Upande mmoja unatumia teknolojia ya gharama nafuu kiasi kupenya, huku upande mwingine ukitumia mabilioni ya dola na teknolojia ya hali ya juu sana kuzuia.